Tom van Veen
EN Strongly based at the theatrical aspect of the tragedy, I am fascinated by the way how we deal and interact with contemporary icons today. My paintings simulate certain assumptions wherein nuances or even completely new images arise. ‘You win some, you lose some’ (2019) I painted with hard strokes and left open pieces. The mythical character I emphasized by bringing the light in the hands through removing the paint. The open spaces in the painting connect and suggest not only light, but show also the interchangeability of logos and signs. Coverd in the same light blue there is ’23-11-2017’ (2018). A first glance offers a clear view of a monument. The different parts of the work, however, point in the direction of a certain group. The loose way of painting; long strokes to indicate the cellophane, buckets defined by just a single gesture to the right. Everything is painted under hard daylight, referring to a much brighter and more present sun that bleaches every out and makes it fade. The paintings present themselves digitally as snapshots, specifically because of their relationship with transnational youth culture. But I attach importance to the paint, brush stroke, surface and believe that, when seen in real life, it is more likely to give an experience of delay, inherent in painting (you see / feel the time it took to make the image). I see them as isolated scenes, almost film stills, taken from a fictional story I wrote during a period in Turkey, Pittu. The 8.6 is brought forward as a sign for fleeing traditional community and is the start of a new iconography. In my most recent works, such as ‘3x Potential far- right or left flags’ (2019), I break with the nuance and let the boys of the community use the same language as the extreme right or left parties. They come to claim their place in society. The symbolic training jacket becomes a uniform, the logo a common flag and everything that is available a weapon. The ideal of the extreme groups is based on a myth, causing a result which is inevitably not true or even functional. NL Sterk geënt op het theatrale aspect van de tragedie, fascineert mij de manier waarop we vandaag de dag met hedendaagse iconen omgaan en simuleren mijn schilderijen bepaalde aannames waarbinnen nuances of zelfs compleet nieuwe beelden kunnen ontstaan. ‘You win some, you lose some’ (2019) heb ik geschilderd met harde streken en open gelaten stukken. Het mythische karakter benadrukte ik door het licht in de handen tevoorschijn te brengen door het weghalen van de verf. De open plekken in het schilderij verbinden zich en suggereren niet alleen licht, maar tonen ook de inwisselbaarheid van logo’s en tekens. Omhult in hetzelfde lichtblauw is er ’23-11-2017’ (2018). Een eerste blik biedt duidelijk zicht op een monument. De verschillende onderdelen van het werk wijzen echter in de richting van een bepaalde groep. De losse manier van schilderen; lange streken om het cellofaan aan te geven, emmers gedefinieerd door slechts een enkel gebaar naar rechts. Alles is geschilderd onder keihard daglicht, verwijzend naar een veel fellere en meer aanwezige zon die alles uitbleekt en doet vervagen. De schilderijen doen zich digitaal voor als snapshots, specifiek vanwege hun relatie met de transnationale jeugdcultuur. Maar ik hecht belang aan de verf, kwaststreek, het oppervlakte en geloof dat, wanneer ze in het echt gezien worden eerder een ervaring van vertraging geven, inherent aan het schilderen (je ziet/ voelt de tijd die nodig was om het beeld te maken). Ik zie ze als geïsoleerde scenes, filmstills bijna, genomen uit een fictief verhaal wat ik schreef tijdens een periode in Turkije, Pittu. De 8.6 wordt naar voren gebracht als een teken voor het ontvluchten van de traditionele gemeenschap en is het begin van een nieuwe iconografie. In mijn meest recente werken, zoals '3x Potential far right or left flags' (2019), breek ik met de nuance en laat ik de jongens van de gemeenschap dezelfde taal bezigen als extreem rechts of links. Ze komen hun plek opeisen in de maatschappij. Het symbolische trainingsjack wordt een uniform, het priemende logo een gemeenschappelijke vlag en al wat voor handen is een wapen. Het ideaal van de extreme groepen berust op een mythe, waardoor het onontkoombaar geen waarheid is of zelfs maar functioneel kan worden.
 © Copyright Tom van Veen. All rights reserved.
Tom van Veen
EN Strongly based at the theatrical aspect of the tragedy, I am fascinated by the way how we deal and interact with contemporary icons today. My paintings simulate certain assumptions wherein nuances or even completely new images arise. ‘You win some, you lose some’ (2019) I painted with hard strokes and left open pieces. The mythical character I emphasized by bringing the light in the hands through removing the paint. The open spaces in the painting connect and suggest not only light, but show also the interchangeability of logos and signs. Coverd in the same light blue there is ’23-11-2017’ (2018). A first glance offers a clear view of a monument. The different parts of the work, however, point in the direction of a certain group. The loose way of painting; long strokes to indicate the cellophane, buckets defined by just a single gesture to the right. Everything is painted under hard daylight, referring to a much brighter and more present sun that bleaches every out and makes it fade. The paintings present themselves digitally as snapshots, specifically because of their relationship with transnational youth culture. But I attach importance to the paint, brush stroke, surface and believe that, when seen in real life, it is more likely to give an experience of delay, inherent in painting (you see / feel the time it took to make the image). I see them as isolated scenes, almost film stills, taken from a fictional story I wrote during a period in Turkey, Pittu. The 8.6 is brought forward as a sign for fleeing traditional community and is the start of a new iconography. In my most recent works, such as ‘3x Potential far- right or left flags’ (2019), I break with the nuance and let the boys of the community use the same language as the extreme right or left parties. They come to claim their place in society. The symbolic training jacket becomes a uniform, the logo a common flag and everything that is available a weapon. The ideal of the extreme groups is based on a myth, causing a result which is inevitably not true or even functional. NL Sterk geënt op het theatrale aspect van de tragedie, fascineert mij de manier waarop we vandaag de dag met hedendaagse iconen omgaan en simuleren mijn schilderijen bepaalde aannames waarbinnen nuances of zelfs compleet nieuwe beelden kunnen ontstaan. ‘You win some, you lose some’ (2019) heb ik geschilderd met harde streken en open gelaten stukken. Het mythische karakter benadrukte ik door het licht in de handen tevoorschijn te brengen door het weghalen van de verf. De open plekken in het schilderij verbinden zich en suggereren niet alleen licht, maar tonen ook de inwisselbaarheid van logo’s en tekens. Omhult in hetzelfde lichtblauw is er ’23-11-2017’ (2018). Een eerste blik biedt duidelijk zicht op een monument. De verschillende onderdelen van het werk wijzen echter in de richting van een bepaalde groep. De losse manier van schilderen; lange streken om het cellofaan aan te geven, emmers gedefinieerd door slechts een enkel gebaar naar rechts. Alles is geschilderd onder keihard daglicht, verwijzend naar een veel fellere en meer aanwezige zon die alles uitbleekt en doet vervagen. De schilderijen doen zich digitaal voor als snapshots, specifiek vanwege hun relatie met de transnationale jeugdcultuur. Maar ik hecht belang aan de verf, kwaststreek, het oppervlakte en geloof dat, wanneer ze in het echt gezien worden eerder een ervaring van vertraging geven, inherent aan het schilderen (je ziet/ voelt de tijd die nodig was om het beeld te maken). Ik zie ze als geïsoleerde scenes, filmstills bijna, genomen uit een fictief verhaal wat ik schreef tijdens een periode in Turkije, Pittu. De 8.6 wordt naar voren gebracht als een teken voor het ontvluchten van de traditionele gemeenschap en is het begin van een nieuwe iconografie. In mijn meest recente werken, zoals '3x Potential far right or left flags' (2019), breek ik met de nuance en laat ik de jongens van de gemeenschap dezelfde taal bezigen als extreem rechts of links. Ze komen hun plek opeisen in de maatschappij. Het symbolische trainingsjack wordt een uniform, het priemende logo een gemeenschappelijke vlag en al wat voor handen is een wapen. Het ideaal van de extreme groepen berust op een mythe, waardoor het onontkoombaar geen waarheid is of zelfs maar functioneel kan worden.
 © Copyright Tom van Veen. All rights reserved.